(bo mogą zawierać pigułkę gwałtu)

Bakterie żyjące w wodach oceanicznych mają przechlapane - doskwiera im nieustający głód fosforu - pierwiastka absolutnie niezbędnego do życia (m.in. wchodzi w skład DNA). Mikroby, zależnie od potrzeb, posiadają różne systemy, które umożliwiają im detekcję i pobranie w danej chwili potrzebnych składników. W przypadku wspomnianych bakterii oceanicznych superwyczulone są białkowe układy mające umożliwić pobranie fosforu, ale ich obecność przyciąga też obecne w środowisku wirusy (jeśli mnie pamięć nie myli, to na jedną komórkę bakterii przypada co najmniej dziesięć cząstek wirusowych, więc jest co przyciągać). Pewien bakteriofag pojawia się niczym oferta kredytowa w okresie przedświątecznym dając swojemu gospodarzowi wspaniały prezent: DNA kodujący geny, których produkty umożliwią mu efektywniejsze pobieranie fosforu. Bakteria ma więcej fosforu i... koniec bajki.
Komórka może owszem pobrać więcej fosforu, ale cała zdobycz zostaje zużyta przez faga, który wykorzystując, jak to fagi mają w naturze, maszynerię gospodarza oraz cały dostępny fosfor namnaża się i wkrótce niszczy bakterię, a nowe wirusy płyną w świat omamiać nowych gospodarzy.

Bardzo interesująca jest w tym przypadku możliwość wyczucia przez faga stresu bakterii spowodowanego niedoborem określonego związku oraz to, że wirus "nauczył się" dysponować ściśle regulowanymi genami bakteryjnego metabolizmu podstawowego. Relacja bakterii i faga pokazuje tez ich bardzo bliski związek ewolucyjny.

PS. Bardziej adekwatne byłoby być może porównanie wirusa do szabrowników, którzy podpływają do powodzian z ofertą pomocy, a odpływają z ich dobytkiem...

Dla zainteresowanych więcej na stronie ScienceDaily (źródło tekstu) lub w oryginalnej publikacji: Qinglu Zeng, Sallie W. Chisholm. Marine Viruses Exploit Their Host's Two-Component Regulatory System in Response to Resource Limitation. Current Biology, 2012; DOI: 10.1016/j.cub.2011.11.055